Ένας βάτραχος προσπαθούσε να κρατήσει την παράσταση σε τάξη, μια γουρουνίτσα απαιτούσε να αντιμετωπίζεται σαν σταρ του Χόλιγουντ και δύο ηλικιωμένοι από το θεωρείο σχολίαζαν τα πάντα με αμείλικτη ειρωνεία. Στη σκηνή ακούγονταν τραγούδια, στα παρασκήνια επικρατούσε πανικός και κανείς δεν μπορούσε να εγγυηθεί ότι το επόμενο νούμερο θα ολοκληρωνόταν χωρίς κάποια καταστροφή. Αυτός ήταν ο κόσμος του «Μάπετ Σόου», μιας εκπομπής που έδινε την εντύπωση ότι κάθε στιγμή κινδύνευε να διαλυθεί, αλλά τελικά λειτουργούσε με αξιοθαύμαστη ακρίβεια.
Για πολλούς Έλληνες τηλεθεατές, η πρώτη γνωριμία με αυτή την απίθανη παρέα έγινε μέσα από την ΥΕΝΕΔ στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Σε μια τηλεόραση με δύο κανάλια και περιορισμένες επιλογές, οι δημιουργίες του Τζιμ Χένσον έφερναν κάτι διαφορετικό: ένα μουσικό και κωμικό θέαμα που μπορούσαν να παρακολουθήσουν μαζί παιδιά και μεγάλοι, βρίσκοντας ο καθένας τους δικούς του λόγους για να γελάσει.
Το Κυριακάτικο Ραντεβού στην ΥΕΝΕΔ
Το «Μάπετ Σόου» προβαλλόταν στην ΥΕΝΕΔ ήδη το 1978, με παρουσία στο κυριακάτικο απογευματινό πρόγραμμα, ενώ η προβολή του συνεχιζόταν και το 1979. Ήταν η εποχή που το τηλεοπτικό πρόγραμμα καθόριζε την ώρα της συνάντησης με τους αγαπημένους μας ήρωες. Δεν υπήρχε η δυνατότητα να επιλέξεις αργότερα ένα επεισόδιο· αν ήθελες να το δεις, έπρεπε να βρίσκεσαι μπροστά στην τηλεόραση όταν άρχιζε.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η εκπομπή ξεχώριζε αμέσως. Δεν ήταν κινούμενο σχέδιο, ούτε ένα συνηθισμένο κουκλοθέατρο με μια απλή ιστορία. Είχε την ατμόσφαιρα θεατρικής παράστασης, τη ζωντάνια μουσικού σόου και το απρόβλεπτο μιας κωμωδίας όπου ακόμη και τα σκηνικά μπορούσαν να συμμετέχουν στο αστείο. Η μουσική των τίτλων λειτουργούσε σαν πρόσκληση: η αυλαία άνοιγε και για την επόμενη μισή ώρα όλα μπορούσαν να συμβούν.
Το Όνειρο του Τζιμ Χένσον
Ο Τζιμ Χένσον πίστευε ότι οι κούκλες του μπορούσαν να απευθυνθούν σε κοινό κάθε ηλικίας. Είχε ήδη σημαντική τηλεοπτική εμπειρία και συμμετοχή στο «Sesame Street», όμως ήθελε να δημιουργήσει μια εκπομπή με μουσική, κωμωδία και καλεσμένους, στην οποία οι χαρακτήρες του θα είχαν τον πρώτο λόγο.
Η ιδέα δεν βρήκε εύκολα υποστήριξη στα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα. Τη λύση έδωσε ο Βρετανός παραγωγός Λιου Γκρέιντ, ο οποίος χρηματοδότησε την παραγωγή με την προϋπόθεση ότι θα γυριζόταν στην Αγγλία. Το «The Muppet Show» άρχισε να προβάλλεται το 1976 και σύντομα ταξίδεψε σε πολλές χώρες.
Η υπόθεση κάθε επεισοδίου βασιζόταν στην προσπάθεια ενός θιάσου να ανεβάσει μια παράσταση με διάσημο καλεσμένο. Ο τηλεθεατής παρακολουθούσε τόσο τα νούμερα της σκηνής όσο και όσα συνέβαιναν πίσω από την κουρτίνα. Εκεί, ανάμεσα σε καθυστερήσεις, παρεξηγήσεις και πληγωμένους εγωισμούς, γεννιόταν μεγάλο μέρος της κωμωδίας.
Ο Κέρμιτ και οι Απίστευτοι Συνεργάτες του
Στο κέντρο όλων βρισκόταν ο Κέρμιτ, ο παρουσιαστής και συντονιστής που προσπαθούσε να κρατήσει τον θίασο ενωμένο. Ήταν ευγενικός και συνήθως υπομονετικός, αλλά οι συνεργάτες του φρόντιζαν να δοκιμάζουν διαρκώς τα όριά του. Η αγωνία του να προχωρήσει το πρόγραμμα έδινε συνοχή σε έναν κόσμο όπου σχεδόν όλοι είχαν διαφορετική αντίληψη για το τι έπρεπε να συμβεί.
Η Μις Πίγκι θεωρούσε αυτονόητο ότι ήταν η μεγάλη πρωταγωνίστρια. Συνδύαζε ρομαντισμό, ματαιοδοξία και εκρηκτικό ταμπεραμέντο, ιδιαίτερα όταν κάποιος αμφισβητούσε το ταλέντο της ή πλησίαζε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε τον Κέρμιτ. Ο Φόζι, πάλι, ήθελε απλώς να πετύχει ως κωμικός, ακόμη κι όταν τα αστεία του προκαλούσαν περισσότερη αμηχανία παρά γέλιο.
Ο Γκόνζο αντιμετώπιζε τις πιο παράλογες ιδέες σαν υψηλή τέχνη, ενώ ο Άνιμαλ έπαιζε ντραμς σαν να προσπαθούσε να κατεδαφίσει ολόκληρη τη σκηνή. Ο Σουηδός Μάγειρας μπορούσε να μετατρέψει μια συνταγή σε περιπέτεια, και ο Σκούτερ προσπαθούσε να διεκπεραιώσει τις δουλειές των παρασκηνίων μέσα σε ατελείωτη αναστάτωση. Κάθε χαρακτήρας είχε τη δική του θέση, ακόμη κι αν κανείς δεν έμενε ήσυχος σε αυτήν.
Οι Δύο Κύριοι στο Θεωρείο
Ανάμεσα στις πιο απολαυστικές παρουσίες ήταν οι Στάτλερ και Γουόλντορφ, οι δύο ηλικιωμένοι θεατές που παρακολουθούσαν την παράσταση από το θεωρείο. Σπάνια έδειχναν ευχαριστημένοι και ακόμη σπανιότερα άφηναν μια αποτυχία να περάσει ασχολίαστη. Μερικές φορές αρκούσαν λίγες λέξεις τους για να ανατρέψουν ολόκληρο το προηγούμενο νούμερο.
Η σχέση τους με την εκπομπή είχε μια υπέροχη αντίφαση: διαμαρτύρονταν για όσα έβλεπαν, αλλά επέστρεφαν διαρκώς. Ήταν σαν εκείνους τους θεατές που απολαμβάνουν εξίσου το θέαμα και την ευκαιρία να το σχολιάσουν. Το γέλιο τους έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας του «Μάπετ Σόου».
Όταν οι Σταρ Έμπαιναν στο Παιχνίδι
Οι διάσημοι καλεσμένοι αποτελούσαν βασικό στοιχείο της εκπομπής. Καλλιτέχνες όπως ο Τζιν Κέλι, ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ, ο Στιβ Μάρτιν και ο Τζον Κλιζ εμφανίστηκαν στον κόσμο των Muppets, συμμετέχοντας σε τραγούδια, χορευτικά και κωμικά σκετς.
Το ενδιαφέρον ήταν ότι έπρεπε να αποδεχτούν τους κανόνες αυτού του κόσμου. Μια μεγάλη προσωπικότητα μπορούσε να βρεθεί να συζητά σοβαρά με έναν βάτραχο ή να ανταγωνίζεται μια γουρουνίτσα για την προσοχή του κοινού. Η διάθεση για αυτοσαρκασμό έκανε αυτές τις εμφανίσεις ιδιαίτερα απολαυστικές, ενώ η μουσική έδινε στην εκπομπή στιγμές που μπορούσαν να σταθούν και πέρα από το αστείο.
Μια Παράσταση που Μεγάλωνε Μαζί μας
Το «Μάπετ Σόου» μπορούσε να σε κερδίσει ακόμη κι όταν δεν καταλάβαινες κάθε διάλογο. Η κίνηση, οι αντιδράσεις, η μουσική και ο ρυθμός μετέφεραν μεγάλο μέρος του χιούμορ. Μεγαλώνοντας, μπορούσες να ανακαλύψεις περισσότερα: τη σάτιρα της διασημότητας, τις ανασφάλειες των καλλιτεχνών και την αγωνία όσων προσπαθούν να πετύχουν μπροστά σε κοινό.
Η ελληνική του διαδρομή συνεχίστηκε αργότερα και μέσα από το MEGA, ήδη από τα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης, δίνοντας την ευκαιρία και σε νεότερους τηλεθεατές να γνωρίσουν τον Κέρμιτ και την παρέα του. Έτσι, η εκπομπή συνέδεσε δύο διαφορετικές τηλεοπτικές εποχές, διατηρώντας τη γοητεία της μέσα σε ένα πρόγραμμα που αποκτούσε όλο και περισσότερες επιλογές.
Είτε το θυμόμαστε από την ΥΕΝΕΔ είτε από το MEGA, πίσω από τις καταστροφές του θιάσου υπήρχε κάτι ζεστό και αναγνωρίσιμο: χαρακτήρες με ελαττώματα, φιλοδοξίες και αποτυχίες, που έβρισκαν τρόπο να συνεχίσουν την παράσταση μαζί. Ακόμη κι αν από το θεωρείο ακούγονταν οι χειρότερες κριτικές.