Υπήρχαν κάποιες ξένες σειρές τη δεκαετία του ’80 που δεν χρειαζόταν καν να θυμάσαι τον αυθεντικό τους τίτλο.
Για το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό, το Moonlighting ήταν απλώς:
«Αυτός, Αυτή και τα Μυστήρια».
Μια πανέξυπνη αστυνομική κωμωδία με μυστήριο, ρομάντζο, γρήγορους διαλόγους και δύο πρωταγωνιστές που έμοιαζαν να περνούν τον περισσότερο χρόνο τους τσακώνοντας παρά λύνοντας υποθέσεις.
Η Cybill Shepherd ήταν η Maddie Hayes.
Και δίπλα της βρισκόταν ένας σχετικά άγνωστος τότε ηθοποιός με αφοπλιστικό χαμόγελο, αστείρευτη ενέργεια και μια απίστευτη ικανότητα να εκνευρίζει την τηλεοπτική του παρτενέρ.
Το όνομά του ήταν Bruce Willis.
Λίγα χρόνια αργότερα θα γινόταν ένας από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς αστέρες στον κόσμο. Για πολλούς τηλεθεατές όμως, όλα ξεκίνησαν εδώ.
Η Maddie Hayes χάνει τα πάντα
Η ιστορία ξεκινά με τη Maddie Hayes, ένα διάσημο πρώην μοντέλο που ανακαλύπτει ξαφνικά ότι ο άνθρωπος που διαχειριζόταν τα οικονομικά της την έχει καταστρέψει.
Σχεδόν ολόκληρη η περιουσία της έχει εξαφανιστεί.
Ανάμεσα στα ελάχιστα πράγματα που της έχουν απομείνει βρίσκεται μια μικρή επιχείρηση που μέχρι τότε δεν είχε κανένα λόγο να πάρει στα σοβαρά:
Το Blue Moon Detective Agency.
Εκεί συναντά τον David Addison.
Ο David είναι σχεδόν το ακριβώς αντίθετο της Maddie. Αυθόρμητος, φλύαρος, σαρκαστικός, χαλαρός και μονίμως έτοιμος να πετάξει μια ατάκα την πιο ακατάλληλη στιγμή.
Η Maddie αρχικά θέλει να πουλήσει το πρακτορείο.
Ο David, όμως, την πείθει να το κρατήσει.
Και κάπως έτσι ξεκινά μια από τις πιο απολαυστικές τηλεοπτικές συνεργασίες της δεκαετίας του ’80.
Ήταν αστυνομική σειρά… αλλά όχι ακριβώς
Το Moonlighting έκανε πρεμιέρα στο αμερικανικό ABC στις 3 Μαρτίου 1985 και δημιουργός του ήταν ο Glenn Gordon Caron.
Στα χαρτιά, επρόκειτο για μια αστυνομική σειρά.
Κάθε εβδομάδα υπήρχε κάποια υπόθεση, κάποιος πελάτης, ένα μυστήριο που έπρεπε να λυθεί.
Στην πραγματικότητα, όμως, οι υποθέσεις ήταν συχνά απλώς η αφορμή.
Η πραγματική ιστορία ήταν ο David και η Maddie.
Οι δυο τους τσακώνονταν συνεχώς. Μιλούσαν ο ένας πάνω στον άλλον. Αντάλλασσαν ειρωνείες και προσβολές. Έφευγαν θυμωμένοι και λίγο αργότερα βρίσκονταν πάλι μαζί.
Και πίσω από όλα αυτά υπήρχε κάτι που οι τηλεθεατές μπορούσαν να καταλάβουν από την πρώτη στιγμή:
Οι δυο τους ήταν ερωτευμένοι, αλλά κανείς δεν ήθελε να το παραδεχτεί.
Αυτή η συνεχής ένταση έγινε η καρδιά ολόκληρης της σειράς.
Η απίστευτη χημεία των δύο πρωταγωνιστών
Η Cybill Shepherd ήταν ήδη γνωστή όταν ξεκίνησε το Moonlighting.
Είχε υπάρξει μοντέλο και είχε εμφανιστεί σε σημαντικές ταινίες όπως το The Last Picture Show και το Taxi Driver.
Ο Bruce Willis, αντίθετα, ήταν ουσιαστικά άγνωστος στο μεγάλο κοινό.
Κι όμως, από τις πρώτες κιόλας εμφανίσεις του ως David Addison ήταν δύσκολο να κοιτάξεις οποιονδήποτε άλλο.
Χαμογελούσε στην κάμερα, αυτοσχεδίαζε, τραγουδούσε, χόρευε, έκανε αστεία και πετούσε τις ατάκες με τέτοιο ρυθμό που πολλές σκηνές έμοιαζαν περισσότερο με κλασική κινηματογραφική screwball comedy παρά με τηλεοπτική αστυνομική σειρά.
Η αντίθεση με την κομψή και περισσότερο συγκρατημένη Maddie ήταν ιδανική.
Και αυτή η χημεία έκανε το Moonlighting τηλεοπτικό φαινόμενο.
Μια σειρά που ήξερε ότι… ήταν τηλεοπτική σειρά
Υπήρχε όμως και κάτι ακόμη που έκανε το Moonlighting διαφορετικό.
Δεν φοβόταν να σπάσει τους κανόνες της τηλεόρασης.
Οι χαρακτήρες μπορούσαν να κοιτάξουν την κάμερα και να μιλήσουν απευθείας στους θεατές. Μπορούσαν να κάνουν σχόλια για το ίδιο το σενάριο, το τηλεοπτικό δίκτυο ή την παραγωγή.
Ορισμένες φορές η σειρά έμοιαζε να γνωρίζει ότι ήταν… σειρά.
Υπήρχαν πειραματικά επεισόδια, ασπρόμαυρες ιστορίες, φανταστικές σκηνές και ολόκληρα επεισόδια που έπαιζαν με διαφορετικά κινηματογραφικά είδη.
Ένα από τα πιο διάσημα παραδείγματα ήταν το «Atomic Shakespeare», όπου οι χαρακτήρες μεταφέρονταν σε μια εκδοχή του The Taming of the Shrew του Shakespeare.
Για μια αμερικανική σειρά του 1986, όλα αυτά ήταν πραγματικά ασυνήθιστα.
Το Moonlighting θεωρείται σήμερα ένα από τα πρώτα μεγάλα παραδείγματα της τηλεοπτικής dramedy, της ανάμειξης δηλαδή κωμωδίας και δράματος με τρόπο που αργότερα έγινε πολύ πιο συνηθισμένος στην τηλεόραση.
Και φυσικά υπήρχε εκείνο το τραγούδι…
Αρκούσαν μερικές νότες.
Το χαρακτηριστικό τραγούδι των τίτλων ερμήνευε ο Al Jarreau, και έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας της σειράς.
Οι νυχτερινές εικόνες της πόλης, τα φώτα, η τζαζ ατμόσφαιρα και η χαρακτηριστική φωνή του Jarreau δημιουργούσαν αμέσως εκείνη την κομψή, αστική αίσθηση των μέσων της δεκαετίας του ’80.
Ήταν από εκείνες τις τηλεοπτικές εισαγωγές που δεν χρειαζόταν να δεις μέχρι το τέλος.
Από τα πρώτα δευτερόλεπτα ήξερες τι άρχιζε.
«Αυτός, Αυτή και τα Μυστήρια» στην ελληνική τηλεόραση
Στην Ελλάδα η σειρά προβλήθηκε με τον εξαιρετικά χαρακτηριστικό τίτλο «Αυτός, Αυτή και τα Μυστήρια».
Και ήταν ένας τίτλος που περιέγραφε τέλεια αυτό που επρόκειτο να δεις.
Αυτός: ο David.
Αυτή: η Maddie.
Και κάπου ανάμεσα στους καβγάδες, τα πειράγματα και το φλερτ τους… υπήρχε συνήθως και κάποιο μυστήριο που έπρεπε να λύσουν.
Για όσους τη θυμούνται από την ελληνική τηλεόραση των ’80s, η σειρά ανήκει σε εκείνη την εποχή όπου οι ξένες τηλεοπτικές παραγωγές έφταναν στα ελληνικά σπίτια μέσα από την ΕΡΤ και την ΕΡΤ2, πριν από την έκρηξη της ιδιωτικής τηλεόρασης.
Ήταν η εποχή που μια ξένη σειρά μπορούσε να γίνει εβδομαδιαίο τηλεοπτικό ραντεβού.
Και το «Αυτός, Αυτή και τα Μυστήρια» είχε όλα όσα χρειαζόταν για να μείνει στη μνήμη: χιούμορ, μυστήριο, μουσική, ρομάντζο και δύο πρωταγωνιστές που δεν μπορούσες να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους.
Η σειρά που δημιούργησε έναν σταρ
Το Moonlighting άλλαξε κυρίως τη ζωή του Bruce Willis.
Όταν πήρε τον ρόλο του David Addison, δεν ήταν κινηματογραφικός αστέρας.
Η σειρά τον έκανε γνωστό σε εκατομμύρια τηλεθεατές και αποκάλυψε το χάρισμά του στην κωμωδία.
Και μετά ήρθε το 1988.
Ο Willis πρωταγωνίστησε ως John McClane στο Die Hard.
Ξαφνικά ο χαμογελαστός ιδιωτικός ντετέκτιβ που το κοινό γνώριζε από την τηλεόραση είχε μετατραπεί σε έναν από τους μεγαλύτερους action stars του Hollywood.
Μάλιστα, η τεράστια επιτυχία του Die Hard συνέπεσε με μια δύσκολη περίοδο για το Moonlighting. Η κινηματογραφική καριέρα του Willis απογειωνόταν, ενώ η Cybill Shepherd είχε αποκτήσει δίδυμα και η απαιτητική παραγωγή της σειράς γινόταν ολοένα δυσκολότερη.
Όταν η Maddie και ο David έγιναν επιτέλους ζευγάρι
Για χρόνια, οι σεναριογράφοι είχαν χτίσει τη σειρά γύρω από ένα ερώτημα:
Θα γίνουν τελικά ζευγάρι;
Στην τρίτη σεζόν η απάντηση ήρθε.
Και τότε συνέβη κάτι που συζητείται ακόμη και σήμερα στην ιστορία της αμερικανικής τηλεόρασης.
Όταν η ερωτική ένταση ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες έπαψε να είναι απλώς υπόσχεση, πολλοί θεώρησαν ότι χάθηκε ένα μέρος της μαγείας της σειράς.
Από εκεί προέκυψε ακόμη και ο όρος «Moonlighting Curse»: η θεωρία ότι όταν δύο χαρακτήρες μιας σειράς, των οποίων η ερωτική ένταση κρατά το ενδιαφέρον του κοινού, γίνουν τελικά ζευγάρι, η σειρά κινδυνεύει να χάσει τη δυναμική της.
Στην πραγματικότητα, η πτώση του Moonlighting ήταν πολύ πιο περίπλοκη.
Υπήρχαν καθυστερήσεις στην παραγωγή, προβλήματα με τα απαιτητικά σενάρια, η εγκυμοσύνη της Shepherd, η ολοένα μεγαλύτερη κινηματογραφική καριέρα του Willis και αργότερα η μεγάλη απεργία των Αμερικανών σεναριογράφων του 1988.
Η σειρά δεν ήταν πια η ίδια.
Το τέλος ήρθε το 1989
Το Moonlighting ολοκληρώθηκε στις 14 Μαΐου 1989, έπειτα από πέντε σεζόν και 67 επεισόδια.
Το τελευταίο επεισόδιο ήταν απόλυτα ταιριαστό με μια σειρά που ποτέ δεν σεβόταν ιδιαίτερα τον «τέταρτο τοίχο».
Η Maddie και ο David ανακαλύπτουν ουσιαστικά ότι η τηλεοπτική τους σειρά ακυρώνεται, ενώ τα σκηνικά του Blue Moon Detective Agency ξηλώνονται γύρω τους.
Ένα παράξενο, αυτοσαρκαστικό και εντελώς Moonlighting φινάλε.
Μια σειρά που παραμένει καθαρόαιμη δεκαετία του ’80
Σήμερα το Moonlighting είναι κάτι περισσότερο από μια παλιά αστυνομική σειρά.
Είναι ένα στιγμιότυπο μιας συγκεκριμένης εποχής της τηλεόρασης.
Τα ρούχα.
Τα χτενίσματα.
Η μουσική.
Οι νυχτερινές εικόνες του Los Angeles.
Οι ατελείωτοι διάλογοι.
Το Blue Moon Detective Agency.
Η Agnes DiPesto στο τηλέφωνο.
Η Maddie να προσπαθεί να διατηρήσει την ψυχραιμία της.
Και φυσικά ο David Addison με εκείνο το χαρακτηριστικό χαμόγελο, λίγο πριν πει κάτι που ξέρει ότι θα την εξοργίσει.
Για το ελληνικό κοινό της δεκαετίας του ’80, όμως, υπάρχει και κάτι ακόμη.
Ίσως να μη θυμόμαστε όλοι το όνομα Moonlighting.
Αλλά αν κάποιος πει…
«Αυτός, Αυτή και τα Μυστήρια»
…η τηλεόραση των παιδικών και νεανικών μας χρόνων ανάβει ξανά.
Και κάπου στο βάθος αρχίζει να ακούγεται η φωνή του Al Jarreau.